Al 43 jaar sta ik onafgebroken in een sporthal trainingen te geven. En dan niet één avond in de week maar 3 of 4 avonden! Op zeker moment merk je dan dat je het niet meer op kunt brengen om zo vaak van huis (en familie) weg te zijn. Drie jaar geleden wilde ik het al wat minderen. Toen wist SVS Schalkhaar mij over te halen daar trainingen te gaan verzorgen. Ik had daar in het eerste herenteam gespeeld en training gegeven aan de dames in de derde divisie. De opdracht luidde om te proberen met dat team weer de regiodivisie te bereiken. In het eerste jaar lukte dat net niet. We eindigden op een “niets-zeggende” derde plek. In het tweede jaar lukte dat wel via pd wedstrijden. Missie volbracht! In datzelfde jaar werd ik ook kampioen met het eerste herenteam van ABS, waar mijn zoon Gido in speelde (bij oud Rivo 1 spelers wel bekend) en ik werd kampioen met het 2e damesteam van ABS. Een mooie afsluiting van een trainersloopbaan.
Toen belde Caroline mij op! Oude herinneringen werden natuurlijk weer opgehaald van 15 jaar geleden. Ach en een gesprek in de mij zo vertrouwde Reggehal kon natuurlijk geen kwaad. En natuurlijk ontmoette ik veel oude bekenden (veel HARIBO’s). Ik dacht deze term uitgevonden te hebben: een afkorting van Hallo Rivo Bobo. Maar het bleek al de naam van een zakje snoep te zijn! Na een paar gesprekken begon het toch weer te kriebelen. Zeker toen ik vernam dat Gert Fransen toegevoegd zou worden als assistent.
Enthousiast werd er in mei begonnen en oefenwedstrijden en trainingskamp werden weer vastgelegd. Ook mijn buurman, die slager is, verleende weer zijn medewerking aan het trainingskamp. Mijn vrouw Beppie verzorgde weer als vanouds de catering. Zo begon ik vol goede moed met dit prima stel Rivo kerels aan de competitie. De doelstelling was helder: meedoen om het kampioenschap.
Toch, naar mate het seizoen vorderde, merkte ik bij mij zelf vermoeidheid. Misschien was de HBO cursus, die ik aan het afronden was, daar wel debet aan. Ik had vaak geen zin meer om van huis weg te gaan, naar feestjes, verjaardagen of zomaar even eruit. Het ontlokte mij vaak naar mijn vrouw de uitspraak: “Moeten we daar echt naar toe?” Het duurt dan even voor je tot het besef komt dat het zo niet langer gaat. Ook de spelersgroep merkt dat natuurlijk! Het is dan ook goed, dat iemand anders dit overneemt. Ik wens Hans Bruins dan ook een fantastisch tijd met dit prima stel jonge kerels.
Ik ga eerst mijn scriptie eens afronden en dan zien we wel weer verder. Misschien dat ik daarna toch nog wel weer iets ga doen.
Toch kan ik terug zien op verschrikkelijk mooie jaren volleybal. Prachtige jaren bij Set-Up’65 (4 jaar, waaronder promotie naar de 2e divisie), Pollux(2 jaar), Rivo( 3 jaar, waaronder bekerwinnaar en promotie naar de 3e divisie), Dynamo Neede(3 jaar 2e divisie), Time-Out’75(5 jaar 3e divisie), SVS(2jaar en promotie naar de regiodivisie) en last but not least Rivo (1 jaar)
Met nog 2 wedstrijden te gaan hebben we alles nog in eigen hand. Een pd plaats is zeker mogelijk wanneer we van Dio Bedum winnen op zaterdag 10 april. Zelfs kampioen worden is dan nog mogelijk. De laatste wedstrijd tegen Sneek op 17 april wordt dan erg belangrijk.
Promotie naar de 1e divisie zou voor RIVO en mij een fantastische afsluiting zijn. Ik zal zeker nog eens naar de wedstrijden van RIVO komen kijken.
Groet,
Henk Koeslag.
